Θηρίο
στο ξέφωτο
στο δάσος της σιωπής…
Το ξωτικό πανέμορφο αδημονεί
γιατί ποτέ θηρίο δεν είδε…
Σταλάζουμε οι πέτρες τον καιρό
η φύση τρέχει νάμα
σμίγει ο ουρανός τις φυλλωσιές
τις αγκαλιάζει μια βροχή
και ο αέρας σέρνει την αντίσταση
απ΄ την παγίδα ξεδιάντροπης θωριάς
της γνώσης…
χωρίς να έχει λογική.
Παντού αφήνουν ίχνη όπου περνούν :
του έρωτα…
ακόμα και στις ίσπμες της φωτιάς -
σ’ ένα ασύνορο κόσμο, τρέχουν...
Πατημασιές παντού αιμορραγούν
της άρνησης
της συστολής…
Σε μια στιγμή,
εκείνη της σιωπής.
Σιωπή παντού ηχεί!
Είναι τόσο κοντά… το θηρίο…
Είναι τόσο μακριά το ξωτικό…
Όταν ανοίγει ένας κορμός…
Σείεται η σιωπή,
προβάλει μια καρδιά.
Μα να την πάρει το θηρίο
ή το ξωτικό
που είναι και των δύο - δικιά τους…
4 σχόλια:
my Lady,
στο δάσος της σιωπής
θεριό και ξωτικό δεν ξεχωρίζουν.
κοινή η καρδιά, μία ψυχή
κι η σκέψη ίδια ...
μία καρδιά αδιεκδίκητη,
κανείς δεν την κερδίζει,
πέτρωσε.
την πήρε η σιωπή!
C.o'P.
C.o'P
το όνομά σου μπορεί να σημαίνει και σιωπή...
"Σιωπή παντού ηχεί!"
πείσμονες
τυφλά αρπάζουν
τις καρδιές
τις ξεριζώνουν από τους κορμούς
μα μόλις αγγίζουν το κόκκινό τους εκείνες εξαφανίζονται
γιατί ανήκουν αλλού...!!
μα είναι κάτι πέτρινες καρδιές
που διψάνε για να στάξουν
κραυγή
που θα ηχήσει σαν την απόλυτη σιωπή
και τελειωμό απαράλλαχτα
μα είναι τόσο σκληρές
από τη λογική του νου σκλαβωμένες
που ψάχνουν το ρήγμα
ενός κορμού...
μα και πάλι μία η καρδιά
και ποιός να την πάρει
το θηρίο
ή το ξωτικό...
και οι φωνές από τις ρίζες
έως και τα φυλλώματα
αραιώνουν
και αυτό είναι το ρίγος του σωστού
το υποκειμενικό της λογικής
Υ.Σ. θεωρώ ότι όπως έκανα έτσι και άλλοι
ίσως βρουν αυτό το blog ενδιαφέρον
δομημένο και με ευαισθησία
ευφυή την ιδέα
οπότε γιατί να μην το αναφέρουμε
προσωπικά αυτό έκανα C.o'P
Εκπληκτικό. Σιωπή. Άλλοτε φλύαρη, άλλοτε ήσυχη. Πάντα μα πάντα όμως κάνει φασαρία.
Καλημέρα.
Δημοσίευση σχολίου